Թարգմանություն #2

Однажды сердитый северный Ветер и Солнце затеяли спор о том, кто из них сильнее. Долго они спорили и решили испробовать свою силу на одном путешественнике.

Ветер сказал: «Я сейчас вмиг сорву с него плащ!» И начал дуть. Он дул очень сильно и долго. Но человек только плотнее закутывался в свой плащ.

Тогда Солнце начало пригревать путника. Он сначала опустил воротник, потом развязал пояс, а потом снял плащ и понёс его на руке. Солнце сказало Ветру: «Видишь: добром, лаской, можно добиться гораздо большего, чем насилием».

Մի օր բարկացած հյուսիսային քամին ու Արևը վեճ էին հարթում այն մասին, թե նրանցից ով է ավելի ուժեղ ։ Երկար ժամանակ նրանք վիճեցին և որոշեցին փորձել իրենց ուժերը մեկ ճանապարհորդի վրա.

Քամին ասաց. «Ես անմիջապես կհանեմ իր վերարկուն »: Նա սկսեց շատ ուժեղ փչել : Նա փչում էր ուժեղ և երկար: Բայց մարդը միայն ավելի շատ էր կցկվում իր վերարկույի մեջ:

Այնուհետև արևը սկսեց տաքացնել ճանապարհորդին: Նախ նա արձակեց իր օձիգը, հետո հանեց  փոխկապը, հետո հանեց վերարկուն և ձեռքում բռնեց։ “Տեսնում ես ՝ բարով և քնքշությամբ, կարելի է հասնել շատ ավելիին, քան բռնությամբ”։

Թարգմանություն #3

Ввагоне поезда девочка что-то старательно пишет в тетради.

 Мама спрашивает у неё: «Что ты пишешь, доченька?»

 — «Я описываю места, которые вижу из окна. Можешь почитать, мамочка», — отвечает дочь.

 Мама читает написанное и высоко поднимает брови: «Но у тебя в словах столько ошибок, доченька!»

 — «Ах, мама! — восклицает девочка.

 — Здесь поезд какой-то не такой! Он так качает, что очень трудно писать правильно!»

Գնացքի վագոնում աղջիկը ինչ-որ բան էր ջանասիրաբար գրում էր տետրում:

Մայրիկը հարցրեց նրան:«Ինչ էս դու գրում աղջիկս?»

— «Ես նկարագրում եմ այն տեղերը,որը տեսնում եմ պատուհանից.Կարող ես կարդալ,մայրիկ», — պատասխանեց աղջիկը:

Մայրիկը կարդում է և շատ բարձր է բարձրացնում իր ունքերը:«Բայց քո մոտ այստե այնքան սխալներ կան,աղջիկս!»

— «Ախ մայրիկ! — ասաց աղջիկը.

—Այս գնացքը ինր-որ այնը չէ! Նա այնքան է օրորվում,որ շատ դժվար է ճիշտ գրել!»

 

Թարգմանություն #2

Бог слепил человека из глины, и остался у него неиспользованный кусок.
— Что ещё слепить тебе? — спросил Бог.
— Слепи мне счастье, — попросил человек.
Ничего не ответил Бог, и только положил человеку в ладонь оставшийся кусочек глины.

Աստված ցեփեց մարդուն կավից, և մնաց իր մոտ չօգտագործված մի կտոր.

— Ուրիշ ինչ է ծեփել քեզ? — Հարցրեց Աստվածը.

—Ծեփի ինձ երջանկություն, — խնդրեց մարդը.

Ոչինչ չփատասխանեց Աստվածը, և պարզապես այդ չօգտագործված կավը դրեց մարդու ձեռքի մեջ:

Թարգմանություն

Человек шептал:

— Господи, поговори со мной.

И луговые травы пели. Но человек не слышал. И вскричал тогда человек:

— Господи, поговори со мной!

И гром с молнией прокатились по небу. Но человек не слышал. Человек оглянулся кругом и сказал:

— Господи, позволь мне увидеть тебя.

И звёзды ярко засияли. Но человек этого не видел. Он вскричал снова:

— Бог, покажи мне видение!

И новая жизнь была рождена весной. Но человек и этого не заметил. Он плакал в отчаянии:

— Дотронься до меня, Господи, и дай мне знать, что ты здесь.

И после этого Господь спустился и дотронулся до человека. Но, человек смахнул с плеча бабочку и ушёл прочь.

Մարդը շշուկով ասում էր:

—Աստված,խոսա ինձ հետ:

ԵՎ խոտաբույսեր երգում էին. Բայց մարդը չէր լսում. Եվ այդ ժամանակ աղաղակեց մարդը:

—Աստված,խոսա ինձ հետ!

Ամպրոպը և կայծակը գլորվեցին երկնքով:Մարդը նայեց շուրջը և ասաց:

– Տեր, թույլ տվեք ձեզ տեսնել:

Եվ աստղերը վառ շողացին։ Բայց մարդը դա չտեսավ։Նա աղաղակեց կրկին:

– Աստված, ցույց տուր ինձ մի տեսիլք:

Եվ նոր կյանքը ծնվեց գարնանը. Բայց մարդը դա էլ չնկատեց։ Նա հուսահատ լացեց:

– Դիպչիր ինձ Տեր,և ինձ տեղյակ պահեք, որ դուք այստեղ եք:

Եվ դրանից հետո Տերը իջավ և դիպավ մարդուն ։ Բայց, մարդը թափ տվեց իր ուսից թիթեռին և գնաց հեռու.

 

 

Թարգմանություն

Человек шептал:

— Господи, поговори со мной.

И луговые травы пели. Но человек не слышал. И вскричал тогда человек:

— Господи, поговори со мной!

И гром с молнией прокатились по небу. Но человек не слышал. Человек оглянулся кругом и сказал:

— Господи, позволь мне увидеть тебя.

И звёзды ярко засияли. Но человек этого не видел. Он вскричал снова:

— Бог, покажи мне видение!

И новая жизнь была рождена весной. Но человек и этого не заметил. Он плакал в отчаянии:

— Дотронься до меня, Господи, и дай мне знать, что ты здесь.

И после этого Господь спустился и дотронулся до человека. Но, человек смахнул с плеча бабочку и ушёл прочь.

Մարդը շշուկով ասում էր:

—Աստված,խոսա ինձ հետ:

ԵՎ խոտաբույսեր երգում էին. Բայց մարդը չէր լսում. Եվ այդ ժամանակ աղաղակեց մարդը:

—Աստված,խոսա ինձ հետ!

Ամպրոպը և կայծակը գլորվեցին երկնքով:Մարդը նայեց շուրջը և ասաց:

– Տեր, թույլ տվեք ձեզ տեսնել:

Եվ աստղերը վառ շողացին։ Բայց մարդը դա չտեսավ։Նա աղաղակեց կրկին:

– Աստված, ցույց տուր ինձ մի տեսիլք:

Եվ նոր կյանքը ծնվեց գարնանը. Բայց մարդը դա էլ չնկատեց։ Նա հուսահատ լացեց:

– Դիպչիր ինձ Տեր,և ինձ տեղյակ պահեք, որ դուք այստեղ եք:

Եվ դրանից հետո Տերը իջավ և դիպավ մարդուն ։ Բայց, մարդը թափ տվեց իր ուսից թիթեռին և գնաց հեռու.

 

 

Թարգմանություն

Есть такая восточная поговорка: «Из кувшина в чашку можно налить только то, что в нем было».

То есть если там вода, а тебе хочется чтобы лилось вино, одного желания будет мало.

Так и с людьми: ты напрасно порой ждешь от человека каких-то поступков, а он просто наполнен не тем содержимым, чтобы оправдать твои ожидания.

Կա այսպիսի մի ասացվածք “Կուժից բաժակի մեջ կարելի է լցնել միայն այն, ինչ դրանում եղել է”.

Այսինքն, եթե կուժի մեջ ջուր է, և դուք ուզում եք գինի լցնել, միայն ցանկություն քիչ է:

Այդպես է նույնպես մարդկանց հետ:Դու երբեմն իզուր սպասում էս մարդուց ինչ-որ արարքների,իսկ ինքը պարզապես լցված չէ այն բովանդակությամբ, որպեսզի արդարացնես քո սպասելիքները։

Թարգմանություն

Человек шептал:

— Господи, поговори со мной.

И луговые травы пели. Но человек не слышал. И вскричал тогда человек:

— Господи, поговори со мной!

И гром с молнией прокатились по небу. Но человек не слышал. Человек оглянулся кругом и сказал:

— Господи, позволь мне увидеть тебя.

И звёзды ярко засияли. Но человек этого не видел. Он вскричал снова:

— Бог, покажи мне видение!

И новая жизнь была рождена весной. Но человек и этого не заметил. Он плакал в отчаянии:

— Дотронься до меня, Господи, и дай мне знать, что ты здесь.

И после этого Господь спустился и дотронулся до человека. Но, человек смахнул с плеча бабочку и ушёл прочь.

Մարդը շշուկով ասում էր:

—Աստված,խոսա ինձ հետ:

ԵՎ խոտաբույսեր երգում էին. Բայց մարդը չէր լսում. Եվ այդ ժամանակ աղաղակեց մարդը:

—Աստված,խոսա ինձ հետ!

Ամպրոպը և կայծակը գլորվեցին երկնքով:Մարդը նայեց շուրջը և ասաց:

– Տեր, թույլ տվեք ձեզ տեսնել:

Եվ աստղերը վառ շողացին։ Բայց մարդը դա չտեսավ։Նա աղաղակեց կրկին:

– Աստված, ցույց տուր ինձ մի տեսիլք:

Եվ նոր կյանքը ծնվեց գարնանը. Բայց մարդը դա էլ չնկատեց։ Նա հուսահատ լացեց:

– Դիպչիր ինձ Տեր,և ինձ տեղյակ պահեք, որ դուք այստեղ եք:

Եվ դրանից հետո Տերը իջավ և դիպավ մարդուն ։ Բայց, մարդը թափ տվեց իր ուսից թիթեռին և գնաց հեռու.